jesienne wojaże

Jesienne wojaże trwały dość długi okres czasu. Ilość minionych zawodów i natłok informacji sprawiają, że notka nie będzie bogata w egzystencjalne rozważania, dużo w niej za to będzie mapek, no i oczywiście foteczek.

Wracając jeszcze po raz ostatni do Mistrzostw Polski w Jeleniej Górze. Niestety zaważają one trochę na ocenie całej części sezonu. Jak to mój kolega powiedział przed meczem Polska-Czechy na EURO 2012 „Jak Smuda ten mecz wygra to będzie bohaterem narodowym, jak nie to zwykłym ch…”. W tej sytuacji niestety jest podobnie, a odnosząc się jeszcze do biegu klasycznego odpuszczę sobie wnikliwą analizą, z reguły pisze się na które punkty zrobiłem/zrobiłam błąd. Ja pochwalę się każdym przebiegiem, który pokonałem bezbłędnie. Błędów nie zrobiłem na PK1,  PK6 (bo już tam w okolicach wcześniej byłem), PK9 (bo już na nim wcześniej byłem), PK 11, PK 13, PK 14 (ale seria!!!), PK 18 i PK 19, na dobiegu też się jakoś  bardzo nie zgubiłem. Uniknięcie trzech-czterech błędów dałoby medal, no ale… : )

Mapka z dedykacją dla Boba

A tak się przegrywa szansę na pierwszy medal w seniorach

Przechodząc do kolejnych wydarzeń i rozpoczynając snucie bardziej pozytywnych opowieści, stwierdzam, że po alpejskim MP dużo biegałem na mapie. Z lepszym, bądź gorszym powodzeniem.

Tego dnia goniłem jak pop... Tempo było naprawdę bardzo mocne, a błędy... Powiedzmy tak, były spowodowane różnymi przyczynami, nie do końca ode mnie zależnymi.

Jest i foteczka z podium, ten motyw się będzie jeszcze w tym wpisie powtarzać.

Kolejny tydzień to kolejny bieg przygotowujący do nocnych (to był ostatni bieg moich przygotowań do nocnych w ogóle, jak będzie trzeba walczyć o punkty dla klubu to pewnie jeszcze nocne kiedyś pobiegam, ale po prostu tego nie lubię robić, więc skupię się na czymś innym) i drobne przeziębienie spowodowane tym pieprzonym łażeniem po lesie. Kolejna mapka dla Boba, podpowiadam: trójka i jedenastka nie zostały znalezione.

Podczas następnego weekendu, walczyłem na Kraków City Race, w sumie z całkiem niezłym powodzeniem (kolejna foteczka z podium), wreszcie Wiktoria.

Analiza klasyka dostępna tutaj.

I jeszcze troszeczkę narcystycznych foteczek, podczas których zostałem uchwycony w trakcie pieprzenia.

Błyskawicznie przenosząc się do Wroclove o nocnym nie mam zbyt dużo do powiedzania. Z pewnością do annałów historii i elementem wielu opowieści będzie lokomotywa, która mknęła po lesie i zastanawiała coraz to różnych zawodników, niejeden raz będzie się też wspominać o ponad dwudziestoosobowym tramwaju na polanie, gdzie byli panowie z M20 i M21, który prowadziła Kasia Bugaj. Foteczki z podium tym razem nie ma, ale może to i lepiej…

*zagadka, do kiedy biegłem sam?

Sztafety sprinterskie to moja fatalna postawa, wydatnie do tego przyczyninili się Cziken i Tadzik, no ale przecież trzeba mieć swoją głowę, a nie trzymać mapę w gaciach. Na uwagę zasługuje dobra postawa całego mojego zespołu – finiszowaliśmy na 6 miejscu, dodając OK! SPORT to i tak mocne 7 miejsce. Gdyby tylko Markowi (i tak dobry bieg, gratki) się udało utrzymać Alka to miałbym niepowtarzalną okazję pociągnąć się za Kratovem. Już drugi raz w tym roku zmarnowana. Shit happens.

W trakcie Mistrzostw wszystkie miasta i wszystkie wioski śpiewały jedną pieśń:

Jeszcze kilka foteczek z MP. Czy z tą rodziną wszystko jest w porządku?

Uwaga, kolejna zagadka, kto robił zdjęcie?

Z Wroclove przenosimy się do naszych południowych braci z Węgier. Gdzie oprócz spróbowania prawie najmocniejszego alkoholu jaki miałem w życiu okazji pić, walnąłem dwa ultralongi. Pierwszego dnia zrobiłem jeden duży błąd, ogólnie miałem problem z interpretacją tych niecek, ale technicznie to nie był tak zły bieg – 1:47 starty i trzecie miejsce na swojej zmianie. Kolejnego dnia bardziej czułem się jak na rajdzie przygodowym niż jak na biegu na orientację i tak trochę też mój „bieg” wyglądał. Wracając z Węgier spieszyliśmy się by ratować nasz piękny kraj, efekt? Od ostatnich  dni sami możemy to obserwować…

W kolejnym tygodniu uczestniczyłem w organizacji MP Wojska Polskiego, zachęcam do polubienia słynnego fanpejdża. Jednego dnia pobiegałem sobie też na mapce, ale szybko zszedłem, bo stopień mojego zajeb…. zajechania po Węgrzech wciąż był ogromny. Teren ciekawszy niż to wygląda z mapki, przede wszystkim „pod nogą”.

Miejscem następnych zmagań był stadion na groblach, gdzie wybiegałem tylko 2:52. Wynik znacząco poniżej oczekiwań, choć i tak wiązał się z poprawieniem życiówki o 9 sekund. No cóż, dobrze, będziemy mieli jeszcze co poprawiać. I uwaga, kolejna foteczka z podium, niestety już ostatnia.

W kolejny weekend udaliśmy się już po raz kolejny do Wroclove. Niestety za równo technicznie, jak i fizycznie to nie było to

 i mogłem się „cieszyć” z trzeciego pod rząd czwartego miejsca w seniorach.

Bieg w ramach IceBug Summer Trail miał być fajnym zakończeniem sezonu, no i wreszcie miałem sobie coś wygrać. Tym razem się nie udało, wszystko kontrolowałem do momentu, gdy rozpoczęły się zbiegi, niestety moja kostka coś ostatnio znowu nie funkcjonuje najlepiej, co martwi mnie bardziej niż brak kolejnej foteczki z podium. Ogólnie przygoda bardzo fajna, organizatorzy też poszli znacząco do przodu w porównaniu z tym co było prawie 2 lata temu.

W ten sposób sezon się zakończył, w tak zwanym midtime odbyło się kolejne GPK. Jak zwykle poszło wszystko zgodnie z planem. Umieszczam foteczkę, która mam nadzieję dostanie się na jakąś wystawę sztuki nowoczesnej, worldpress albo coś takiego.

Zmierzając już do końca jesiennych wojaży, całkowicie po sezonie wystartowałem jeszcze w zawodach AZS by reprezentować moją uczelnię. Pomińmy roztrenowanie, przeziębienie, dziesięcio-minutową rozgrzewkę, tego dnia… biegło mi się genialnie! Idealnie rozłożyłem siły, chyba po raz pierwszy na tak krótkim dystansie i przybiegłem czwarty. O 10 miejsc lepiej niż rok temu! Rzadko kiedy po zawodach w tym sezonie pojawiała się uniesiona pięść do góry.

Podsumowując jesienne wojaże, ciężko jednoznacznie stwierdzić, czy było dobrze, czy jednak nie. W tym okresie miałem cztery bardzo dobre biegi (sztafety Czechy, MP w alpejskim, sprint KCR i przełaje AWF). Na uwagę zasługuje przede wszystkim to jaki skok biegowy udało mi się uczynić od lipca do września. To niewątpliwie było cenne, szkoda tylko, że wyniki były jednak generalnie zdecydowanie poniżej oczekiwań. Potencjał i forma tej jesieni nie zostały w pełni wykorzystane. Motywacja do pracy niewątpliwie jest, tegoroczne roztrenowanie też wygląda dużo inaczej niż rok temu, dlatego moja forma zerowa (na końcu roztrenowania) będzie dużo wyższa niż rok temu. Jeśli tylko z moją nogą będzie wszystko okej, liczę że kolejny sezon będzie inny od tego. Ten oceniam najgorzej od 2009 roku. Ale cóż to tylko bukiet pewych kwiatów, a coś czuję, że podczas kolejnego jeszcze nie raz będzie dobrze, może uda się zrobić tą jedną wymarzoną foteczkę na podium?

Oczywiście nie może zabraknąć muzycznej dedykacji, tym razem dla bezimiennego typa, z którym darłem ryja do tej melodii podczas mitingu u Żana Barana.

*coś nie mogę znaleźć, ale to to co leci na początku i cały czas w tle

6 lat rywalizacji

"I nadrzędny cel: awans (...), do bram (...) raju, do których pukali siedmiokrotnie. Czasem po cichu, jakby onieśmieleni, innym razem z całych sił, rozpaczliwie łomocząc do utraty tchu" - cytat z książki Mateusza Migi pt. „Sen o potędze”. Tak sobie myślę. że po ostatnich Mistrzostwach nadszedł czas na pewne podsumowania, 6 lat, 6 lat trenowania, 6 lat rywalizacji brzmią trochę jak te 7 prób dostania się do Ligi Mistrzów. 

Zaczęło się od sukcesów na OOM 2010, sukcesów na moją miarę, później przyszła huśtawka nastrojów na kolejnej mistrzowskiej imprezie, po mazowieckich zmaganiach pozostaje mi niedosyt i pierwszy medal Mistrzostw Polski. W 2011 odbył się też nocny, na który byłem obiektywnie najlepiej przygotowany ze wszystkich nocnych biegów. Wtedy medal był na wyciągnięcie ręki. W 2012 do blachy (nie do złota) blisko było tylko na middlu i ultralongu. Jako ciekawostkę przytoczę słowa trenera Włodka dotyczące nocnych, który stwierdził, że "powinniśmy zgłosić Garbacika do dwudziestek - miałby większe szanse na medal niż w M18", ciekawe czy ktoś w tym roku by tak powiedział : ) W 2013 tych wrót raju byłem tak blisko jak Wisła w Atenach, ostatni leśny przebieg, tak niewiele brakło... Mogłoby się też udać na ultralongu, ale tego się nie dowiemy, gdyż ze względu na lokalizację Mistrzostw nie mogliśmy biegać. 2014 to świetna dyspozycja biegowa, ale z czasem forma gasła tak jak Wisła w Nikozji. Co ciekawe szansa na awans do raju tylnymi drzwiami była na nocnym. Ten rok jeśli chodzi o MP był fatalny, po żadnym biegu nie mogę powiedzieć, że byłem nawet blisko. 

Kiedy było najbliżej Ligi Mistrzów?

1 miejsce – MP średni Zamość 2013

2 miejsce – OOM klasyk Nowy Dwór Mazowiecki 2011

3 miejsce – MP ultralong Mechowo 2014

I garść statystyk:

0 x 1 miejsce

2 x 2 miejsce

2 x 3 miejsce

3 x 4 miejsce

2 x 5 miejsce

4 x 6 miejsce

2 x 7 miejsce

3 x 8 miejsce

2 x 9 miejsce

2 x 10 miejsce

1 x 11 miejsce

1 x 12 miejsce

1 x 14 miejsce

1 x 24 miejsce

1 x NKL

2 x nie startował

Czego zabrakło? Momentami na pewno zabrakło jeszcze trochę profesjonalizmu (szczególnie lata 2011 i 2012 myślę, że trochę przespałem), być może brakło umiejętności wyciągania odpowiednich wniosków, na pewno zabrakło talentu - nie każdy rodzi się mistrzem, jednemu łatwiej w jednej dziedzinie innemu w drugiej i myślę, że również po prostu zabrakło trochę szczęścia. Na pewno nie byłem na tyle dobrym zawodnikiem by wygrywać regularnie, ale aż dziw bierze, że przez te 6 lat choć raz nie poukładało się wszystko tak jak się poukładać miało. 

Przez te sześć lat w mojej kategorii biegali Mistrz Świata, trzech Mistrzów Europy, multimedalista Mistrzostw Europy. I to za te 6 lat należą się podziękowania dla tych, którzy tak regularnie prali mi dupę, za to, że czasem mogłem z Wami rywalizować, a czasem znaczy się częściej mogłem robić za tło, popatrzeć na Waszą rywalizację. W tym serialu wystąpili: Krzysiek Wołowczyk, Mateusz Dzioba, Piotr Parfianowicz, Wojtek Dudek, Witek Jasiński. Radzio Piotrowski, Krzysiek Rzeńca, Maciek Nowak, Kamil Anc, Patryk Bolewicz, Mateusz Podsiadły, Mateusz Ciekański, Paweł Zamojski, Łukasz Wiśniewski, Marek Skorupa, Tomek Jurczyk, Joachim Iwaszczyszyn, Piotr Ostój, Bartek Szuryga, Sebastian Konarzewski, Michał Kordala, Mateusz Niedbała, Bartek Szeliga i inni. Dzięki Wam! Nie przegrywałem z byle kim. To było dobre 6 lat. To były dobre roczniki, panowie z 96 myślę, że w Szwajcarii będziecie mieli jeszcze coś do powiedzenia.

Co dalej? Dalej nie wiem jak, ale planuję wyrwać ( choć specjalistą w wyrywaniu nie jestem) jakiś medal w elicie! Jak? Nie wiem. Teraz cel jest prosty, najważniejsza impreza przyszłego roku to ultralong – skoksić się jak świnia i załomotać do bram raju jeszcze raz!!!

Jeszcze się taki nie urodził, co by każdemu dogodził.

Notka będzie krótka, jej zadaniem jest odniesienie się do słów trenera Karola dotyczących decyzji sędziów na ostatnich Mistrzostwach Polski. Moim celem nie będzie w żadnym wypadku obrona tej decyzji, ani tym bardziej stawanie po stronie moich klubowych kolegów i koleżanek. Co więcej nie chcę zbytnio roztrząsać samej sytuacji, gdyż w trakcie punktu kulminacyjnego rozważań nad podjęciem wyżej wymienionej decyzji byłem zajęty własnym biegiem. Pragnę jednak zadać kilka pytań na które każdy z czytelników będzie mógł odpowiedzieć sobie samemu.

Jestem ciekaw, czy trener Karol podobne tezy wygłaszałby, jeśli po ciężkim roku pracy dwie zwycięskie sztafety złożone z jego zawodników zostały zdyskwalifikowane za przypadkowe nastąpienie na kawałek trawnika? Z drugiej strony warto się zastanowić, czy trenerzy WKS Wawel powoływaliby się na takie przepisy (o których słyszałem po raz pierwszy, no ale przecież Ignorantia iuris nocet), gdyby tu chodziło o dyskwalifikację (lub nie) dwóch pierwszych sztafet UKS Kusy Warszawa? Wydaje mi się, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Jakkolwiek szczerze życzę trenerowi, aby kiedyś (szkoląc tak lub inaczej) trener dorobił się dwóch sztafet w juniorach na dwóch pierwszych miejscach.

Idąc dalej należy zgodzić się ze słowami Maćka, iż tworzymy multum przepisów, w których sami zawodnicy się gubią. Dla naszej chimerycznej grupy około 300 osób tworzone są punkty i paragrafy, po niektórych Mistrzostwach odżywają dyskusję, czy należało zdyskwalifikować, czy może nie? Postanowienia podawane są na podstawie dwóch sprzecznych ze sobą przepisów, a taka decyzja jakakolwiek by nie była nigdy nie dogodzi każdemu.

Zbliżając się do końca swoich rozważań zastanawiam się, czy o to w biegu na orientację chodzi? By biegnąc zastanawiać się, czy przypadkiem nie nastąpię na coś, co nie wolno. Sam tracę na sprintach bardzo dużo, z uwagi na mój charakter, zawsze muszę sprawdzić dwa razy, czy na pewno przez ten trawnik mogę przebiec, czy na pewno ten gówniany żywopłot jest do przeskoczenia… Dlatego apel do sprinterskich mapiarzy, zaznaczajmy to co jest nie do przejścia, symbolem nie do przejścia, a jeśli chodzi o resztę to pozwólmy zawodnikom czytać warianty i zapierdzielać.

I na końcu dialog po wczorajszym biegu, potwierdzający moją tytułową tezę:

JB: Garbacik, Tobie też zabierali punkty?

MG: Nie, ale za to bieg miałem do dupy…

Kraków City Race - analiza

Rzadko kiedy decyduję się na zabawę w wnikliwą, blogaskową analizę biegu od deski do deski. Tym razem, jednak moim zdaniem minione zawody zasługują na takową zabawę. Kraków City Race zaprezentował niewątpliwie sportowe walory rywalizacji, jak i aspekt „turystyczny”. Tak samo my miejscowi, jak i mnóstwo zawodników z zagranicy miało okazję zobaczyć uroki najpiękniejszego w Polsce miasta.

             
Wracając do rywalizacji sportowej sensu largo, rywale w trakcie tych zawodów byli tacy w sam raz : ) Z jednej strony brak zawodników z ścisłego krajowego topu, z drugiej duża liczba solidnych biegaczy na wysokim poziomie sprawiły, że rywalizacja w elicie dla mnie zapowiadała się niezwykle pasjonująco.

           
Płynnie przechodząc do rywalizacji sensu stricte, czyli mojego biegu. Na wstępnie muszę zaznaczyć, że niestety tego dnia zwycięstwo było poza moim zasięgiem. Miałem strasznie pospinane łydki i praktycznie ciężko było mówić o jakimkolwiek wybiciu, nogi nie pracowały jak należy, nie wykorzystały moich pełnych możliwości wydolnościowych. Wpływ na to mógł mieć tydzień średniego trenowania i wiktoria z dnia poprzedniego. Tak się przedstawiało moje tempo na przestrzeni całego biegu, zwłaszcza w środkowej części bardzo siadło.

                

Wśród założeń na ten bieg należało wymienić:

a) rozczytywanie do przodu (wreszcie był na to czas)

b) kontrola tego co się dzieje teraz i gdzie będę za 30 sekund

c) naparzanie, gdzie się da

Rozpocznę analizę kilku wybranych zawodników z GPS-ami. A więc do dzieła! Na pierwszy punkt popełniłem właściwie jedyny błąd wariantowy, analizując międzyczasy ten z lewej był 3-4 sekundy lepszy.

Na trójkę za bardzo zająłem się tym, co będzie się działo dalej i straciłem pojęcie co się dzieje teraz. 40 sekund w plecy i jeden z dwóch największych błędów na trasie.

Na szóstkę wybrałem

lepszy wariant, ten motyw się będzie jeszcze często powtarzał. Kolejne przebiegi były raczej proste, choć przykładowo Marcin na siódemkę trochę popłynął.

Kolejny przebieg przez Wisłę prawie wszyscy słusznie wzięli z prawej, tylko Janek took worse routechoice. Następny przebieg to z kolei zły wariantowy wybór zwycięzcy tego biegu. Na dwunastkę można było ciąć (4sekundy błędu u mnie) – dziura w żywopłocie. Kolejny przebieg to błąd Marcina.

Teraz kilka słów o dwóch przebiegach na PK15 i PK17 gdzie biegnąc bezbłędnie straciłem sporo, jak myślicie dlaczego?

Na osiemnastkę straciłem znacząco zbyt dużo, gdyż bawiłem się tam w wybór wariantu na długi przebieg. Trwało to zbyt długo, a i tak biegnąc na dwudziestkę raz się zatrzymałem, „czy na pewno przez ten most można”. Dodatkowo niezbyt bystrze zbiegłem po schodach, a można było górą. Sam wariant na piątkę z plusem, znów lepszy; 15 sekund błędu z tymi schodami już prezentuje się gorzej.

W trakcie długiego przebiegu szukałem wejścia na następny i zastanawiałem się z lewej czy z prawej (środka nie widząc - nie rozważając). Biegnąc z lewej i przedzierając się przez stos gałęzi przyszło mi namyśl: „Czy nikt tędy nie biegł?”. No chyba nie biegł : ) Tu straciłem drugie miejsce.

Drugi i ostatni błąd wariantowy popełniłem na kolejny punkt pakując się w głęboki piasek po którym biegł się wujowo. 

Kolejne przebiegi były raczej prościarskie, choć też warianty były.

Tu raczej równorzędne:

Tu lewy lepszy:

Jeszcze kilka słów o tym żywopłocie – szacun dla tych uczciwych co obiegali (Jack, Marcin, Jasiek, Karol i pewnie jeszcze wielu):

Ja widziałem w nim dziurę na mapie, plus miałem wątpliwości czy aby na pewno to ten najciemniejszy kolor, nie chciałem po raz kolejny (co już mi się nieraz zdarzało) być tym na siłę uczciwym frajerem.

Dalej były dwa przebiegi wariantowe, gdzie zyskałem sporo nad niektórymi zawodnikami, byli tacy, którym koniecznie zależało, aby zobaczyć jak wygląda Wawel od środka. W trakcie zbiegu wziąłem też żelika, który naładował baterię na końcówkę biegu.

Na końcówce tempo nadawał mi Jasiek, dzięki! Zrobiłem jeszcze 4 sekundy błędu, zbyt długo biegnąc traską, gdzie czasem biegam rozbiegania.

Do końca tempo było mocne (na tyle mocne ile moje łydki były w stanie), do podium trochę brakło.

1. K.Drągowski 51.00

2. J.Kosky       +2.46

3. A.Kupriiets   +2.53

4. M.Garbacik   +3.31

Bieg ten niewątpliwie był dla mnie dużym przeżyciem, pozostaną wspomnienia. Na minus te dwa błędy i forma fizyczna, na duży plus jakość moich wariantów, wariantowo rozwaliłem ten bieg! I tylko prośba do Piotrka, żeby Ci się chciało zrobić znów coś takiego za rok, było naprawdę fajnie i sportowo, i turystycznie. Myślę, że o to w tym biegu chodziło!