Grand Prix Krakowa - podsumowanie

Nadrabianie blogaskowych zaległości pozwolę sobie rozpocząć od przedstawienia obiecanego podsumowania tegorocznej edycji Grand Prix Krakowa w Biegach Górskich, czyli cyklu biegu przełajowych o typowo górskiej charakterystyce. Przedstawię i rozwinę, więc dziesięć haseł, które towarzyszyły mi w tym roku w trakcie tych zawodów i których rozwinięcie pozwoli skrótowo opisać minione zawody.

Czasy

grudzień 22:24 (w praktyce trasa była o jakieś 20 sekund krótsza, czyli realny czas gdzieś 22:45 :D)

styczeń 23:04 (de facto czas o jakieś 20 sekund krótszy)

luty 22:00 (dalej uważam, że 21:59)

marzec 21:43 (znowu chip nie zadziałał, myślę że 21:41-21:42)

Zestawienie czasów z pewnością jest dla mnie bardzo zadowalające. Wszystko zaczęło się od grudnia, gdzie na nowo zmotywowany postawiłem sobie wysoko poprzeczkę, a skończyło się na marcu, który pokazał pułap formy jaką udało się osiągnąć przez te 3 miesiące.

Foteczki

Zestawienie foteczek, po jednej z każdego biegu, zapraszam do wyboru najlepszej foteczki Grand Prix Krakowa w Biegach Górskich 2015/2016.

 "Gdzie miłość wzajemna (braterska) i dobroć tam znajdę Boga żywego"

Lata 2012-2016

To jest, że tak powiem temat na osobną notkę, te 7 zwycięstw i 12 miejsc na podium - kawał historii, miliony litrów wylanego potu itp. itd. Przedstawię może dwie foteczki, które spinają klamrą te prawie 3,5 roku, podczas których znacząco zmieniłem się jako zawodnik, blogger i chyba człowiek też : )

Motywacja

Motywacja w trakcie biegów była bardzo różna, co najważniejsze udało się znajdować zawsze coś pozytywnego, coś ze środka, co dawało mi siłę do lepszego biegu. Bo motywacja „jeszcze Wam wszystkim udowodnię” w zeszłym sezonie nie przynosiła wymiernych skutków.

Najnaj

Jak już za pewne wspominałem cele zimowe na Grand Prix, w perspektywie czasu dość znacznie się zmieniły. W listopadzie chciałem wygrać chociaż raz i nawiązywać równorzędną walkę z Marcinem i z Kacprem, by w Nowy Rok już jasno powiedzieć, że chcę zrobić czteropak (czyli przysłowiowego najnaja). Plan udało się zrealizować w 100%, razem z kuzynką nawet udało się nawet wyrównać wynik pewnego Pana. 

#pięknyimłody

Wątek długi jak pobyt Odyseusza u nimfy Calipso, To do tego stanu chciałem wrócić, to ten stan udało się osiągnąć, a nawet poprawić. Szerzej opisany w osobnym poście.

#roadtoAugustów

Oczywiście GPK nie było celem samym w sobie, zawody biegałem w przerwach pomiędzy łotaniem kilometrów do Augustowa. A tak wygląda ta metaforyczna droga do Augustowa, która jedzie między innymi przez Żelazko, Hiszpanię, Czechy, no i oczywiście przez Lasek Wolski.

Rywalizacja

Rywalizacja na tegorocznym Grand Prix to niestety to czego w tym roku zabrakło. Ta rywalizacja z Kamilem na pierwszej edycji i z Krzyśkiem w trakcie drugiej dodawała smaczku rywalizacji z samym sobą. Tym razem rywale na 6 km, byli dość daleko z tyłu, a rywal z dłuższej pętli był dla mnie nie do prześcignięcia!

Uda

Ten żartobliwy wątek przewijał się we wszystkich wpisach dotyczących GPK. Teraz czas na jego podsumowanie! W którym miesiącu uda były najseksowniejsze?

„(…) załomotać do bram raju jeszcze raz!!!”

Nawiązując jeszcze do poprzedniego hasła – są dwa uda, albo się uda, albo się nie uda. „Skoksić jak świnia już się udało”, mam nadzieję, że uda się „załomotać do bramy raju jeszcze raz!!!”

Nie może zabraknąć oczywiście dedykacji muzycznej, tym razem dla Damiana człowieka z gór, który od dziecka marzył by zostać zawodowym kolarzem - abyśmy mieli na co chodzić, gdy będziemy mieć po 60 lat!

Raz, dwa, trzy... cztery!

Czas mija i nadszedł czas ostatniego Grand Prix Krakowa w Biegach Górskich. Dziś będzie bardziej „foteczkowo” niż merytorycznie. Plan był prosty – nastawić się na ostrą walkę i trzymać plecy zwycięzcy na 11, tak długo jak się da. Miało w tym również pomóc pozwolenie, które otrzymałem; bynajmniej nie upoważnienie, ani delegacja ustawowa. Dodatkową presję powodował fakt, iż byłem tego dnia faworytem bukmacherów.

Jeszcze foteczka przedstartowa, z serii "na fanpejdża".

 I przedstartowa narada, jak to wygramy te sztafety za 4 lata.

Ruszyliśmy mocno

, niestety podczas pierwszego podbiegu czułem, że to nie jest „dzień konia”, moje nogi nie podają tak jakbym chciał. Nastawiłem się, więc na walkę jak za dawnych lat!

Podczas zbiegu za ZOO wyszedłem na moment na prowadzenie, ale było to może jakieś 3-sekundowe prowadzenie, a od razu gdy je straciłem utraciłem też raz na zawsze sztywny hol. Pod kopcem byłem już zdrowo zarżnięty, jednak prawdziwa walka miała nastąpić dopiero na markowym Alpe Cermis. 

Spokojnie do konkursu TOP Model wybierać się nie planuję, ale powalczyć o jak najlepszy czas jak najbardziej tak! Zbieg mocno, 

wypłaszczenie i podbieg jeszcze mocniej. 

Tym razem foteczka pokazująca oprócz ud jeszcze łydki. 

Walka na asfalcie była już typową walką „aż do utraty sił”, dziękuję wszystkim za doping. Na mecie padłem nieżywy, jak kiedyś miałem w zwyczaju padać.

Czas? 21:43, pewnie trochę krócej, bo znowu mi chip nie zadziałał. Ani wybitny, ani zły. W sumie mogę być z niego zadowolony, a z walki jeszcze bardziej. Celów z poprzedniego wpisu nie udało się zrealizować, ale rywal za mocny, a do 21:30 jednak trochę za daleko. 

1. M.Garbacik     21.43

2. M.Biederman   +1.22

3. B.Babula         +1.26

Miejsce na podsumowania całego GPK zostawiam sobie na osobny post, ale warto zauważyć, że spełniony został pierwszy cel z wpisu “Jaki grudzień, taki cały rok”. W ogóle bardzo lubię czytać ten wpis, jest bardzo motywujący, daje fajnego kopa – poleca autor blogaska.

Jeszcze mała dygresja, rodziców lub opiekunów prawnych uprasza się o pilnowanie swoich pociech.

A co dalej? Dalej walczymy na wielu frontach. Sezon biegów górskich na razie zakończony (w planach mpki), teraz pierwsza połówka, Czechy i #roadtoAugustów.

Apropo #roadtoAugustów bardzo podbudowała mnie, udostępniona na moim fejsiku historia Artura Kerna. Jak takie zwycięstwo po latach musi smakować, sam pewnie wie najlepiej. A ja? Mam nadzieję, że się kiedyś dowiem…

A dedykacja, miała być dla pana Cyca, coś ze Scorpionsów. Ale ten jeden raz, będzie taka jak motywacja na biegu.

"Kiedy byłem "piękny i młody""

Wracając jeszcze do poprzedniej noteczki, a raczej dwóch poprzednich, spieszę z wyjaśnieniami dla wszystkich tych, którym nie podobał się przesadnie narcystyczny jej ton. Otóż treść notki miała raczej za zadanie ukazać spory dystans autora do swojej osoby, a ostatnimi czasy akurat w jego głowie można znaleźć myśli zgoła odmienne…

Dla tych, którym notka się podobała, jeszcze jedna foteczka seksownych ud xd:

Wróćmy zatem do lutowego Grand Prix, podczas którego niestety na obu dystansach zabrakło tak interesującej rywalizacji jak w styczniu. Co mogę powiedzieć o swoim biegu? Tego dnia postanowiłem powalczyć i to bardzo mocno o złamanie 22 i… dalej będę się kłócić z Harperem, że jednak to 22 zostało złamane. W każdym bądź razie wynik jak na dwa dni po operacji nie taki zły?

1. M.Garbacik     22.00
2. M.Biederman  +2.05
3. M.Skorupa      +2.25

Na uwagę zasługuje jeszcze fejsbukowa foteczka z cyklu #togetherwin. Myślę, że ten motyw się będzie jeszcze w tym roku powtarzał.

Na uwagę zasługuje również znaczący progres pani Marty. Ciekawe dlaczego?  Wrzucam również wspólną foteczkę, gdyż minął już prawie rok od wspólnego biegu walentynkowego.

No i oczywiście wielki powrót Marka Skorupy, czyżby głównego kandydata do brązowego medalu MP w swojej kategorii? Tu pozwolę sobie przeprosić Marka za słowa przed biegiem: "No Mareczku, mam nadzieję, że Grzesia i Jurka to ty sklepiesz." Sklepał i to jak!

Pozwolę sobie również wrzucić korespondencję z panem Jeanem, która bardzo przypadła mi do gustu i nie jako potwierdza moje dwa stanowiska „że w życiu na wszystko jest czas” i „że niczego nie żałuję, wszystko ma swój sens”.

Idąc dalej należy wymienić dzień 10 luty, nie z uwagi na to, że tego dnia biegałem na mega luzie moje pierwsze tempo w tym sezonie, ale na to że po tym dniu się nie pochorowałem. Mocna walka z samym sobą i w czwartek już można było zrobić pierwszy z siedmiu dni pod rząd, gdzie licznik wskazywał ponad 20 kilometrów. Chyba mój organizm w tym roku, ma co do mnie jakieś inne plany!

W trakcie pobytu na półwyspie iberyjskim z uwagi na mój palec (paluszek i główka to szkolna wymówka) niestety pobiegłem tylko jeden bieg na mapie. I zdecydowanie tego typu sprinty to nie moja bajka, mam za wolny mózg. Początek zwalony tak, że głowa boli, później dopadł mnie Hiszpan, który nie biegł jakoś wyjątkowo szybko, dwa razy dałem mu zmianę, dwa razy pobiegliśmy innym wariantem, ale też wiem, że samemu tak szybko bym nie biegł. Inna kwestia, że biegnąc tym tempem, mógłbym biec z 3 razy tyle.

1. A.Martinez    15.37
2. A.Blanes       +0.14
3. I.Zinca          +1.07
...
5.W.Kowalski    +1.49
18. A.Bernaciak +3.05
20. M.Garbacik  +3.32

Tego dnia niestety uciekł mi WRE, z masówy, w takiej dyspozycji. Aj. W ogóle to nie był najlepszy dzień dla Michasia ("Ciekawe co na to Brandżelina" - tą aluzję może zrozumieć tylko kilku „licealnych” czytelników, ale nawet jak nikt nie zrozumie to tak jak niektórzy, blogaska piszę głównie dla siebie.) Jeszcze track z najdłuższego rozbiegania po hiszpańskich górkach, takie coś to wyjątkowa przyjemność.

Przejdźmy może wreszcie do tytułu, gdyż jak na razie zabrakło do niego jakichkolwiek nawiązań. W różnych notkach w zeszłym roku z utęsknieniem nawiązywałem do czasów, kiedy byłem „piękny i młody”. Dziś ogłaszam koniec tej praktyki. 20 lutego 2016 roku, Michał Garbacik jest w takiej dyspozycji, w jakiej jeszcze nie był jeszcze nigdy. To dziś jestem „piękny i młody”, choć ani już młody ,ani tym bardziej piękny to ja nie jestem : )

A co dalej?  Dalej planuję wrócić na mapę i biegać na niej sporo i efektywnie (W tym wpisie celowo nie wrzuciłem mapek, z uwagi na to, że jest to wybitnie „niemapowy” post. Znajdą się w następnym). Dalej planuję robić swoje, tak jak to robię od 2,5 miesiąca. Dalej planuję złamać 21:30 i być przed Krzyśkiem na separacji : )

I dedykacja, dla pewnej uroczej, dwunastoletniej? Hiszpanki.

O blogaskowaniu

Podziękowania dla Tadeusza za nadanie (prawdziwego, bądź nie) tytułu skłaniają mnie do trochę głębszej, acz nie do końca związanej z poprzednim wpisem refleksji na temat blogaskowania. Pokuszanie się o tak poważną tezę jaką postawił inny znany w orientacyjnych kręgach blogger byłoby podobne ze stwierdzeniem, że zostałem Mistrzem Polski w Narciarskim Biegu na Orientację, albo że ktoś z naszej dwójki zostałby Mistrzem Luksemburga.

Więc pytanie on jest taki dobry czy konkurencji brak?

Niewątpliwie "złota era orientacyjnych blogasków" bezpowrotnie minęła. Kiedyś biegaczy-pisarzy było więcej niż w historii indywidualnych miejsc Polaków w pierwszej 15. na WOC-u. Nawet, ten cyceronowy blogasek powstał w szale tej mody, on jednak przetrwał, a w znacznej mierze przeewoluował, z resztą można powiedzieć, że dojrzewa on w raz z jego autorem. Z początkowo stricte sportowej tematyki zmienił się w tematykę bardziej sportowo-filozoficzno-refleksyjną. Nie oszukujmy się pierwszego medalu dla Polski na WOC-u nie zdobędę, a czytelników raczej gówno obchodzi, na którym przebiegu moglem urwać 20 sekund, a na którym 30. Stąd pewna zmiana stylu pisania i konkluzja, że im gorzej biegam, tym więcej osób mnie czyta : ) Rzeczywiście ubiegły rok był rekordowy.

Wracając do rozważeń z pierwszego akapitu, można wysunąć odważne stwierdzenie, że "Dziś prawdziwych blogasków już nie ma", a ja w żadnej konkurencji brać udziału nie zamierzam. Wyjazd, na Mistrzostw Luksemburga aktualny, pozdrawiam!

Trzy aktywne blogaski, które ostały się w orientacyjnym świecie:
Mikołaj Dutkowski - sportowy
Michał Garbacik - sportowo-filozoficzny
Tadeusz Piłkowski - najbardziej filozoficzny

A tak wygrywa nie-młodzieżowy nie-reprezentant polski.

Tytułowe nawiązanie oczywiście do tekstu, który cytuje obecnie 2/3 aktywnych orientacyjnych bloggerów. Swoje dzisiejsze rozwiązania zacznę może od drugiej części chwytliwego tytułu. Autorowi tekstu oczywiście należą się podziękowania, ale z mojej strony należy się również małe sprostowanie, ani już nie jestem taki młody - latka lecą, nie oszukujmy się, ani tym bardziej nie jestem reprezentantem Polski.

Pora przejść zatem do pierwszej części tytułu, czyli występie na trzecim etapie Grand Prix Krakowa w wykonaniu tytułowego nie-reprezentanta. W tygodniu przed biegiem zrobiłem sobie małe kuku, które nie da się ukryć trochę przeszkadza tak w bieganiu, jak i we wszystkim.

 

Na zdjęciu młodzieżowy reprezentant polski przyłapany na jedzeniu niezdrowego jedzenia, ciekawe co na to trener kadry Polski młodzieżowców?

Przygotowania do biegu trwały w najlepsze, dodatkowego smaczku rywalizacji dodawał zapowiadana konfrontacja mistrzów na długiej pętli (mistrz biegów ultra, mistrz Grand Prix Krakowa i mistrz biegu na orientację). Z uwagi na to, że standardowo biegłem tylko jedne kółko, miałem nadzieję oglądać na żywo walkę o wieczną chwałę i rekord trasy.

Przez większą część trasy miałem przyjemność biec z Mistrzem Świata i najlepszym polskim seniorem jesiennych Mistrzostw Polski, niejako sprawdzając czy się będę w stanie za nim przewieźć w sezonie, hehe. Najbardziej dał mi się we znaki zbieg za kopcem. Ostre napieranie w dół przy posiadaniu trzech sprawnych kończyn było utrudnione, a chęci do wyjątkowego ryzyka specjalnie nie było. Ten zbieg kosztował mnie proporcjonalnie zbyt dużo sił w stosunku do tempa jakim go pokonałem. (jak to mądrze brzmi). A dzięki moim seksownym udom

 i drobnej pomocy z zewnątrz całe markowe Alpe Cermis biegłem krok w krok za zawodnikiem Grunwaldu.

Na zbiegu ponownie trochę przyhamowałem z uwagi na wymogi bezpieczeństwa, by później już na asfalcie mocno ruszyć do mety po zgona (nie do końca się udało) i jak najlepszy czas. Dlatego trochę szkoda, że pomiar czasu mnie nie złapał. 

1. M.Garbacik 23.04 (w rzeczywistości około 22.45)

2. P.Babula      +1.05

3.W.Kański      +1.25

Po biegu była jeszcze pora na foteczkę podkreślającą, ze autor blogaska jest nie tylko wysportowany, ale również zabójczo przystojny.

I jeszcze trzy foteczki, pierwsza z pytaniem retorycznym. Może jednak reprezentant?

Druga pokazuje niewątpliwy (nieproporcjonalny do jego masy ciała) talent fizyczny.

I trzecia pokazujący gest mojego młodszego klubowego kolegi, którego zapomniałem pokazać na podium. W związku z tym pokazuję to dzisiaj. 50% planu wykonane.

Podsumowując, reasumując start na GPK, może nie jakoś szaleńczo, ale jednak pozytywny. Idziemy naprzód. Jeszcze bardziej pozytywnie niż same zawody wychodzą teraz treningi, zaczynam się ładować kilometrami w spokojnej dwójce, a jak już ściągnę to gówno z ręki być może wjedziemy na autostradę do Augustowa.

Na koniec tradycyjnie dedykacja, tym razem dla tych którzy czegoś, nie wiedzą, chcą się czegoś nauczyć, suchar wraz z utworem.

-Jeśli czegoś nie wiem to kogo mam się spytać?
-Dawida!
-Dlaczego?
-Bo wie.

i piosenka (i w żadnym wypadku nie jest to typowa dla najlepszego obecnie blogera polskiej orientacji zachodnia muzyka taneczna z lat 80. ubiegłego stulecia) - tu podziękowania za nadanie tego tytułu i dygresja w linku.

I dedykacja numer dwa (piosenka i cytat), dla osoby wyjątkowej; mojej byłej, niedoszłej. Korzystaj z życia i trzymaj się tam na obczyźnie!

 

"Spieszmy się kochać studentki, tak szybko odchodzą" - Piotr Kowal

Jaki grudzień, taki cały rok!

Zacząłem ten miesiąc z wysokiego C, od popisowego zwycięstwa na Grand Prix Krakowa. Ach cóż za skromność! Jeszcze jedna foteczka, której brakło w ostatnim wpisie:

Kolejnym startem było bieganko na Kraków City Race - rozgrzewka, tak się składa, że już tradycją jest, że grudniowy etap jest jedynym jesiennym, w którym biorę udział. No i niestety małą tradycją jest też to, że ten bieg specjalnie mi nie wychodzi. Ani fizycznie, ani technicznie to nie było to, dopiero za połową trasy zacząłem łapać flow, ale brakło jeszcze z dwóch długich przebiegów, by dogonić Marcina. Maybe next time.

1. M. Biederman 29.59

2. M. Garbacik    +0.20

3. M. Skorupa     +4.18

i na zachętę : )

4. M.Topór          +4.29

Kolejne tygodnie przebiegały z grubsza tak jak tego chciałem. Dużo ćwiczeń siłowych, dużo kilometrów, jak na moje możliwości całkiem sporo mapy. Dodatkowo cennym doświadczeniem był udział w wykładach na zgrupowaniu w Żelazku.

Ostatnie dni roku spędziłem na obozie w Krynicy, próbując się zajechać kilometrami. Tu podziękowania się należą mojemu kompanowi od treningów, z którym ten czas mijał trochę szybciej. 77 kilometrów rozbiegań po górach (szczególnie 2 wzdłuż stoku Jaworzyny zostaną dobrze zapamiętane) w cztery dni bezpośrednio przed biegiem sylwestrowym może nie było najlepszą metodą do przygotowania się na wynik w tych zawodach. Jakkolwiek możliwość sprawdzenia się po takich obciążeniach na pewno była ciekawym doświadczeniem. 

Standardowo garść statystyk z lat poprzednich. Jak widać rok temu cofnąłem się w rozwoju : ) W ogóle rok 2015 był dla pana Cycerona nienajlepszym rokiem, pod wieloma względami.

2009 – 10km (46:11)

2010 – 10km (41:51)

2011 – 5km (18:58)

2012 – 5km (17:14)

2013 – 5km (16:13)

2014 – 5km (17:15)

2015 – 5km i chyba wreszcie rzeczywiście pięć (?)

Podczas przedbiegowego poranka standardowo towarzyszyli mojej rodzinie Bronek i Władek:

Oj a ich pomoc była w tym roku na trasie nieoceniona. Ale po kolei. Na początek foteczka z gwiazdami. W tym roku wrycie się do pierwszej linii było wyjątkowo utrudnione. 

Na samej Floriańskiej czułem się jakoś ciężko, nieswojo – być może wiedziałem co tam za chwilę nastąpi. Pozwoliłem „koksom” pobiec do przodu i skupiłem się na pilnowaniu jednej z topowych polskich biegaczek średniodystansowych Kasi Broniatowskiej. Od teatru Słowackiego poczułem luz w nogach, i może to niedobrze, bo na pierwszych dwóch kilometrach trochę się przeceniłem. Na czwartym już lekko zdychałem, niestety międzyczas bardzo słaby. Na ostatnim udało się jeszcze trochę przyspieszyć i czas na mecie 16:29 uważam jak najbardziej za zadowalający. Po pierwsze to było chyba wreszcie 5 kilometrów (każdemu wychodziło z Garmina ponad pięć), więc jest nowa nieoficjalna życióweczka, po drugie mogłem się przetrzeć po mocnej pracy objętościowej na obozie, po trzecie znów odbiłem się i jest lepiej niż rok wcześniej.  Nieoceniona okazała się pomoc trenera Spajdera, myślę, że od „dajesz Michał”, bardziej efektywne było „Dajesz Marcin”, w osiągnięciu tego wyniku jak zwykle pomógł mi Bronek, zawodnik próbujący mnie wyprzedzać na finiszu i Ci, którzy dopingowali mnie na ostatnich metrach, nawet jeśli ich nie zauważyłem!

Żartobliwy track, dla wszystkich tych, którzy marzyli o zrobieniu takiego:

*tak wiem, że mam prawie 21 lat
**zagadka: A gdzie jest ten słynny żywopłot, z City Race'a?

No i według sylwestrowej tradycji wyniki wraz z wszystkim krewnymi i znajomymi królika, którzy wystartowali w Biegu Sylwestrowym na 5km. 

1. A.Kern                   15.05

2. A.Czerwiński         +0.08

3. K.Bodurka             +0.37

…

6. M.Garbacik           +1.24

16.J.Baran                +2.44

17. M.Biederman       +2.44 (mimo, że pan Marcin przybiegł pierwszy z nich)

23. M.Skorupa          +3.05

25. K.Kuca               +3.30

48. M.Topór              +5.30

52. G.Baran              +5.34

80. M.Garbacik         +7.02

85. A.Biederman       +7.12

114. J.Forsytek         +8.18

143. M.Listek            +9.10

150. P.Wójcik            +9.22

175. N.Wójcik            +9.46

942. M.Kaszowska   +38.53

943. A.Suchan         +38.54

944. R.Etterle           +39.39

956. P.Kaszowski vel Z.Raczyńska? +51.21

957. P.Kaszowska     +55.15

958. P.Kaszowski      +56.34

959. M.Etterle            +56.37

960. P.Etterle-Kaszowska +56.48

i B.Wziętek, która jeszcze wróci silniejsza, bo przecież:

Przechodząc już do tytułu notki, muszę stwierdzić, że ten miesiąc był dla mnie bardzo dobry, pod wieloma względami. Sportowo (bo to przecież wyłącznie blogasek sportowy) wszystko szło po mojej myśli, opuściłem tylko jeden trening. Znów poczułem się tak pozytywnie nakręcony i liczę, że w tym roku będę jeszcze mocniejszy, niż w czasach kiedy byłem "piękny i młody". Ostatnie minuty Starego Roku spędziłem na szczycie i liczę, że w tym roku właśnie często tam się będę znajdował. A teraz czas na cele sportowe, w podsumowaniu sezonu dokładnie się z nich rozliczę:

Cel główny:

"I nadrzędny cel: awans (...), do bram (...) raju, do których pukali siedmiokrotnie. Czasem po cichu, jakby onieśmieleni, innym razem z całych sił, rozpaczliwie łomocząc do utraty tchu"

#roadtoAugustów

Cele dodatkowe (żaden z nich nie zastąpi celu głównego, jednak spełnianie każdego z nich będzie mi dawało trochę satysfakcji):

- zrobić „najnaja” na Grand Prix Krakowa w Biegach Górskich

- przebiec półmaraton poniżej 3:40 min/km

- podnosić poziom rywalizacji młodych, zdolnych na Grand Prix Małopolski i pokazywać chłopakom, że „stare” jeszcze potrafi : )

- kontynuować udane starty sztafetowe w SHK i może w jakimś biegu pobiec w pierwszym teamie?

- przeciągnąć się za Kratovem na długiej nocnej

- dostać się na Akademickie Mistrzostwa Świata

- pobiec w Miskolcu tak pewnie jak zawsze na Węgrzech biegam, tylko że jeszcze trochę lepiej. Nie chodzi mi tu konkretnie o wynik, ale o zadowolenie z biegu, o świadomość, że to był ,max”

- ciułać punkty w rankingu Polski, by przed jesienią zapewnić sobie korzystną pozycję startową

- być cały czas w TOP 10 na indywidualnych MP i stworzyć sztafety na TOP 6

- zaatakować TOP 6, na MP w biegu alpejskim – może kalendarz pozwoli

Zobaczymy ile z tego się uda, let’s do it!

Długa była ta notka, więc już na koniec może nie dedykacja, tylko życzenia, życzenia muzyczne, życzenia muzyczne dla wszystkich Polaków: dla mnie, dla mojej rodziny, dla moich znajomych, dla całego KMN-u, dla Pana Prezesa, dla Ojca Rydzyka, dla wszystkich biskupów, rządzących i opozycji: