„Gdy emocje już opadną, jak po wielkiej bitwie kurz…”

Znów wracamy na cyceronowego blogaska, tym razem z relacją z minionego Wawel Cupu. Ci którzy już mają przesyt informacji na temat zawodów niech zakończą lekturę na tym zdaniu. Z kolei dla Tych którzy jeszcze raz chcą sięgnąć pamięcią do wydarzeń z drugiego tygodnia lipca przygotowałem ten alfabet – alfabet Wawel Cup 36. (z uwagi na obszerność tekstu i ilość foteczek w pierwszej wersji od A do J)! Miłej lektury!

A jak Avesta OK i A jak Akrobacje, czyli sympatyczna, duża grupa ze Szwecji, z której zawodnicy na dobiegu do mety i w centrum zawodów bawili się w taki właśnie sposób:

B jak Bob Jebando – GPS-y w trakcie tegorocznych zawodów dostarczyły zawodnikom i kibicom wiele atrakcji (mam nadzieję, że nikt się nie obrazi)!

Z tego fragmentu jestem najbardziej "dumny", bo trochę go z Marcinem picowaliśmy!

oraz B jak Biuro zawodów – jak zwykle szybko, bezproblemowo, w tym roku bez większych kolejek! Dziękujemy szefowej oraz całej wspaniałej ekipie!

C jak Chińczycy – przesympatyczna grupa, którą opiekował się Adam Szmulkowski. Niewątpliwie dodała kolorytu naszej imprezie, a do annałów historii przejdzie, jak trójka najmłodszych z nich pierwszego dnia ratowała zerwane na wietrze flagi! 感谢球员!

D jak Dyzio Włodzimierz, czyli „człowiek legenda z artykułami pierwszej potrzeby”. – postać, której wkładu w organizację tej imprezy, chyba nikomu nie trzeba przedstawiać!

D jak Dołeczki

Nasze dołeczki prezentują się trochę inaczej, ale kto był ten nie zaprzeczy, że są równie intrygujące!

i wreszcie D jak Dzioba, i D jak Dobiegi, na których walka była ekscytująca. Wydawało się, że sekunda zapasu przed ostatnim etapem wystarczy Radkowi, ale…  „istny potwór” odpalił pod górę! Filmik z dobiegu do obejrzenia na facebook-owym profilu Krzyśka Rzeńcy.

Piosenka zespołu Perfect – "Chciałbym być Dziobą w lesie", tym razem z uwagi na wyniki, chyba trochę mijała się z prawdą, ale na pewno każdy chciałby być Dziobą na dobiegu!

E jak Elita, wreszcie na Wawelu rywalizacja zapowiadała się ciekawie. Bloemen, Csaba, Drągowski Dzioba, Paszyński, Piotrowski, Podziński, Rzeńca czy Wołowczyk – lista startowa robiła wrażenie! Suma summarum walka o zwycięstwo wśród panów zakończyła się… na boisku piłki nożnej. U Pań również było ciekawie, choć zwycięstwo Majki Morawskiej chyba nie podlegało dyskusji!

Do tego roku kategorie „elity” u nas nazywały się M21 i K/W21 (gdyż jak sami twierdziliśmy, na Wawel elita nie przyjeżdża), od przyszłego roku w formularzu będą dostępne kategorie M21E i W21E! Chcemy budować markę zawodów dbając o każdą kategorię, jednocześnie podnosząc poziom rywalizacji wśród najlepszych!

F jak Forystek&Partnerzy, czyli główny sponsor tegorocznej imprezy, któremu po raz kolejny dziękujemy za wsparcie.

oraz F jak Felice(ia) na tegorocznym Wawel Cup można było spotkać wiele uśmiechniętych, szczęśliwych osób!

G jak Gondek Jan i G jak Grill - cichy bohater tegorocznych zawodów, nie będę tu przytaczał cytatu Janka, ale kto słyszał ten wie, że był on myślami na grillu i w dzień, i w nocy! Spore podziękowania za ten „niełatwy orzech” również dla reszty ekipy: pani Mariuszy, Pani Agnieszce, pani Ani, pani Kasi, pani Beacie, Krzysztynowi, Błażejowi, panu Toporowi, panu Jankowi, Grzesiowi (grill masterowi), Ninie, Hani, Kasi Biegun, Majce Lamparskiej i Marcie Michno! Dzięki Wam! Jeśli o kimś zapomniałem to stokroć przepraszam!

H jak Hiszpanie („łosie” z Hiszpanii), sympatyczna dwójka panów, która przyjeżdżając nie do końca znała szczegóły dotyczące wyjazdu i zawodów. Dziękujemy za przyjazd!

I jak Inco, czyli kolejny sponsor naszej imprezy. Poniżej, dla dokumentacji, foteczka pod słynnym banerem!

J jak Jernstrom Tindra, jak Mateusz Dzioba został okrzyknięty „istnym potworem” to co możemy powiedzieć o sympatycznej sprinterce ze Szwecji? Ostatniego dnia wręcz połknęła wszystkie rywalki (dokopując również wielu Panom) i pewnie wygrała konkurs na sumę finishów. Grattis Tindra!

Więcej wkrótce!

Jak II liga wygrywa z ekstraklasą (czyli od GPK do KPA)!

Środek sesji, dziesiątki nieodczytanych e-maili – tak to jest najlepszy moment na kolejną notkę na cyceronowym blogosku. Natchnienie nie wybiera - do dzieła!

Rozwijając drugą część tytułu należy przytoczyć cytat pani Mamy: „Michał Twoje życie składa się z samych skrótów: „od GPK do KPA, od GPM po KMN”*. No i coś w tym jest, droga mamo! Ostatnie pół roku upłynęło pod znakiem GPK i KPA. I tak umównie mogę nazwać ostatni okres. Okres ten (pomiędzy ultralongiem, a Lublinem) sportowo z kolei mogę określić jako okres stagnacji i stabilizacji.

stagnacji - bo treningi były rwane, nie było ciągłości i nie można mówić tu o żadnym rozwoju mojej formy.

stabilizacji – bo w przeciwieństwie do zeszłego roku, tym razem zdrowie w miarę dopisywało i udało mi się utrzymać mniej więcej formę z początku kwietnia. Stabilizacja nastąpiła również jeśli chodzi o moje bieganie na orientację. No cóż być może, nawet taka narwana głowa musi kiedyś dojrzeć!

Po ultralongu długo dochodziłem do siebie, do tego w trakcie świąt (pierwszych od wieeeelu lat w domu) pojawiły się problemy astmatyczne. Już chciałem dać sobie na wstrzymanie, jednak zaczął padać deszcz, a pan Cyceron zaczął biegać – po kolei: fajny trening po lesie bez ścieżek**, zwycięstwo na rozgrzewce, dobry bieg na klasyku w Czechach i blamaż fizyczny (i przez to w późniejszej fazie biegu również techniczny) na sztafetach.

<mapa z klasyka gdzieś zaginęła w akcji, albo jest gdzieś w moim bu... bałaganie {bagałanie - PK}>

Majówkę spędziłem gorąco romansując z KPA*** oraz biegając najmocniejszy trening tej wiosny (zgadza się szału nie ma, ale jeszcze kiedyś wrócę :D ) 10*400m po 73’’-75’’. Niestety mój pięć lat młodszy klubowy kolega szybko sprowadził mnie na ziemię:

Weekend to starty na GPM. Pierwszy bez historii, cienki jak barszcz. Mimo to w M20E byłbym drugi. Po tym biegu kadra na JWOC wyglądałaby następująco: Fryc, Podzio, Tomek Jurczyk, Gajko!

Drugiego dnia to był już Cyceron w najlepszym wydaniu. Oprócz tego, że się lekko zgubił na jedynkę, całą trasę nadawał sobie solidne, równe tempo, wybierał dobre warianty. Walka była jak za najlepszych lat (a może jak za tych lat, które dopiero nadejdą). Taki bieg dałby pewnie TOP6 na klasyku w Otroczu (ale gdyby babcia miała...). However - do takich biegów i jeszcze lepszych dążymy!

Analiza 3D run – enjoy

błędy PK1, PK6, PK13; warianty PK11, PK15 (łącznie około 1’30’’)

W M20E tym razem zająłbym trzecie miejsce, ale za to.. Pierwsze miejsce w M18 i zwycięstwo z ekstraklasą. Parapaparapa, los przekorny znowu miłość da! Ooo!

Dziękuję również młodszym koleżankom za fantastyczny doping i Antosi za dwa toffifee ratujące życie. To był dzień!

W następny weekend, odbyły się sprinterskie konsultacje w Krakowie i okolicach. Wziąłem udział w dwóch z trzech treningów. Z postawy na obu mogę być raczej zadowolony. (Na pierwszym dwa kluczowe błędy – jeden wariantowy na PK 6 oraz podbicie złego punktu i powrót na PK7) Pozostałe warianty i tempo było okej.

animacja 3D run - enjoy

Niedziela to mega trening, w mega terenie, w mega teamie. W starym dobrym Wunder Teamie. (Marcin, Jaśko, Garbi i Marek Skorupa pseudo Skorupa). Jeszcze tylko Oli brakowało. Klepałem raczej ogony, ale i tak zabawa oraz wysiłek były przednie. Jedną traskę udało się wygrać.

Jak już wiemy formy z tego na Lublin i AMP-y zrobić się nie udało, ale trudno! Poniedziałkowa dwója i odrzucone odwołanie**** zamykają klamerką ten okres od GPK do KPA. Zaliczyłem kilka solidnych biegów z czego się cieszę, a najbliższy cel to Mistrzostwa Węgier. Kolejne: Festiwal Biegów Alpejskich, jesienne sztafety, Półmaraton Królewski (październik), ultralong w Nawojowej i KMP w Otroczu. Ale nade wszystko – dobra zabawa! Dobra zabawa, którą czułem ostatnio w trakcie prawie każdego biegu na orientację! Pozdrawiam pozytywnie! #dojrzałybiegacz

I fotka z serii fotek ze znanymi ludźmi – na zdjęciu od lewej Szymek (który już wcześniej był opisywany na blogasku), Cyceron oraz Andrzejek (który pierwszy z KMN-u zostanie ojcem, wtajemniczeni wiedzą dlaczego). Pozdro Panowie!

*dla niewtajemniczonych:

Grand Prix Krakowa w Biegach Górskich

Kodeks Postępowania Administracyjnego

Grand Prix Małopolski

Ku*wom Mówimy Nie

**kiedyś chcemy z Markiem na takim treningu narysować inny szlaczek

***Przed KMP ktoś z twierdził, że moje nudności mogą być skutkiem ciąży, zacząłem się martwić, że może jednak ten romans doprowadził do czegoś więcej

****A jednak warto wierzyć w ludzi!

7 powodów, dla których warto przyjechać na Wawel Cup!

Ci którzy mnie znają, lepiej lub gorzej; zapewne wiedzą, że od jakiegoś czasu (wspólnie z grupą zapaleńców) realizuję wizję pt. „Wawel Cup – International Event”. Celem jest nawiązanie poziomem organizacji do takich wielodniówek jak Croatia Open, Tallin Orienteering Week czy Portugal ”O” Meeting (O-Ringen na razie może spać spokojnie). Cel jest oczywiście długofalowy, w tym poście chciałbym się skupić na czymś bardziej aktualnym, a mianowicie na Wawel Cup 36. Pisząc poszczególne notki na stronę staram się zachować odpowiednią formę, przez co teksty są może „bardziej sztywne”. Tu, jak na cycowego blogaska przystało, w nieco bardziej luźnym stylu, postaram się Wam przedstawić 7 powodów (bo szczęśliwa siódemka oraz bo więcej mi się nie chciało pisać <hehe>), dla których warto w tym roku udać się w okolice Klucz i Olkusza. Abstrahując od tego, że jest to wiadomo reklama własnej imprezy (nie mówię, że nie), patrząc na to co będzie napisane poniżej, sam chętnie przyjechałbym jako zawodnik na Wawel Cup.

1. Teren, teren i jeszcze raz teren!

Ciężko na jakiś zawodach znaleźć tak różnorodne tereny! Ostatnio stwierdziłem, że w tym roku ustawiliśmy sobie poprzeczkę wyjątkowo wysoko i ciężko będzie utrzymać taką różnorodność i ciekawość terenów w przyszłych latach (tym będziemy się martwić później, a koncepcja na przyszły rok już wkrótce pojawi się na stronce). However, w tym roku na zawodników czeka kolejno:

- bieganie wokół zamku, po skałach i lesie szybkim jak Mazowsze. Ekscytująca mieszanka, co nie?

- ciekawa mikrorzeźba; sosnowy, trudny do nawigacji las; teren półotwarte i olkuska sztolnia

- to poniżej, w nowym wydaniu, na nowej mapie, punkt w każdym dołku, skala 1:4000

- szybki las, z potężnymi skałami – typowe jurajskie, klasyczne bieganko

- następna bomba – nowa mapa Jacka Morawskiego na której znaleźć można jedyną w Polsce pustynię, skałki, dołki, syfki i ciekawą mikrorzeźbę. Teren absolutnie unikatowy i bardzo wymagający technicznie.

2. Mapy

„Nie przyjadę na Wawel, bo tam są słabe mape” – mówią na ogół Ci, którzy od minimum 3 lat nie byli na imprezie. Mapy przed zawodami są kilkukrotnie testowane przez doświadczonych biegaczy. Znaczniki stawiamy 2-3 tygodnie wcześniej, aby móc sprawdzić dokładność i aktualność każdej z nich. Z roku na rok kładziemy nacisk na ich jakość, a nasz główny mapiarz i osoba odpowiedzialna za „aspekt techniczny” (Włodzimierz Dyzio) zyskuje coraz lepszą markę. Najlepiej świadczy o tym przyjeżdżająca do nas co raz większa ilość zawodników z zagranicy. Do tego na ostatni etap (aby wprowadzić coś nowego i aby WD mógł się jeszcze bardziej przyłożyć do pozostałych map), mapę przygotowuje dla nas Jacek Morawski, prawdziwa ekstraklasa polskich kartografów. W związku z tym, przyjedź, zobacz i ewentualnie później mów, że są kiepskie mapy.

3. A może na oboz techniczny?

Wawel Cup to ciekawa propozycja organizacji konsultacji dla młodzieży, zwłaszcza dla mniejszych klubów, niedysponujących ogromnym zapleczem. Przygotowujemy 5 dni biegania w różnorodnych terenach i na dobrych mapach + za półdarmo (5zł) ciekawe treningi – oczywiście również w wymagających terenach.

4. Wawel Cup w CTZ

Dla wszystkich tych, którzy patrzą na ranking i liczą na rozstawienie na jesiennych MP-ach. Wawel Cup 36. to aż 4 biegi o współczynniku 1,05. Można solidnie załadować swoje liczniki punktowe!

5. Międzynarodowa impreza!

Na tą chwilę wśród zgłoszonych mamy już zawodników z 17 państw, a do zawodów zostało jeszcze ponad 1,5 miesiąca. Chcesz zobaczyć jak wyglądają międzynarodowe zawody? Pościgać się z zawodnikami z Belgii, Hiszpanii, Rosji, Brazylii czy Nowej Kaledonii? Nie trzeba jechać na koniec świata! Olkusz jest blisko!

6. Atmosfera!

Dla wielu to będzie jedyna impreza, w trakcie której będzie można najeść się kaszanki i napić dużo piwa. Nie da się ukryć, że to Wy, zawodnicy tworzycie klimat imprezy!

Dodatkowo możemy zapewnić, że w trakcie zawodów będzie efektownie! Centra zawodów w atrakcyjnych miejscach mają sprawić, że poza sportową rywalizacją, będziemy się czuć jak na fantastycznym pikniku. Infrastruktura, zaplecze, fotki, nagrody, zakończenie - postaramy się zadbać o każdy detal!

7. Podejście do zawodnika

Jako jeden z priorytetów w organizacji tego eventu postawiłem sobie odpowiednie podejście do zawodnika. Bardzo miło zrobiło mi się, gdy usłyszałem rok temu, że: „w przeciwieństwie do (takich jednych zawodów rozgrywanych wcześniej), na Wawel Cup zawodnik czuł się podmiotowo”. Tak właśnie staramy się do tematu podchodzić. Dlatego:

- Jeśli chcesz powiedzieć „ale zaj*biście było” – to fajnie.

- Ale jeśli chcesz powiedzieć w konstruktywny sposób „słuchaj, to do poprawy, to bym zrobił inaczej, tu coś nie grało” – to jeszcze fajniej, postaram się wdrożyć Twoje uwagi w życie i może dzięki Tobie poziom imprezy pójdzie do góry.

Kilka takich fajnych konstruktywnych e-maili po Wawel Cup 35. dostaliśmy, w tym roku postaramy się wymienione tam sugestie wdrożyć. Kontakt jak zwykle przez e-mail zawody@wawelcup.com.

Ahoj moi drodzy!

Tym razem w serii fotek ze znanymi ludźmi, przedstawiam część ekipy organizatorów sprzed 5 lat. Na zdjęciu Marta Listek (W niektórych kręgach znana jako persona chodząca z Mają do Starbacksa.) i legendarna Zordon! Pozdrowienia dla Was!

Ultralongowe opowieści

Hej ha! Kolejkę nalej! Hej ha! Kielichy wznieśmy! To zrobi doskonale Ultralongowym Opowieściom!

A więc (i dwója bęc), pora na opowieść o pierwszym ukończonym przez pana Cycerona ultralongu w elicie. Ale od początku, zacznijmy od #roadtoDylewskieWzgórza:

W tym roku przygotowania nie były niestety idealne (ani też jakby to Toporek powiedział ideanalne), nie przypominałem zeszłorocznego profCyca. Przyplątały się dwie tygodniowe choróbska, które po zsumowaniu dają miesiąc trenowania w plecy, dodatkowo startowałem z bardzo niskiego pułapu (wysokiego na liczniku wagi), a motywacja w pierwszych miesiącach trenowania też pozostawiała wiele do życzenia. Jakkolwiek fajne trenowanie zaczęło się 2 tygodnie przed finałem GPK, zakończonym piękną Victorią – kto jeszcze nie widział to patrzcie!

Po AMP-ach bardzo solidnie przetrenowałem tydzień, niedzielny trening nie został skończony przez lekkie problemy astmatyczne, później spadł deszcz i cały tydzień przed longiem to było już solidne chillowanie (z dobrym oddychaniem).

Droga do Dylewskich Wzgórz dobiegła końca, na starcie stanęli wszyscy sobie równi!

Ale do rzeczy, a raczej do biegu. Ruszyli – po ładną fotkę Karol Galicz i Michaś Garbacik. Później na prowadzenie wysforowali się Marek Skorupa (pseudo Skorupa) i główny faworyt biegu Michał Olejnik. Tak biegliśmy sobie przyjemnie po Dylewskich Wzgórzach. Na pierwszym motylku około 15’’ błędu. Biegłem na dość sporym luzie (tak mi się przynajmniej wydawało), w pełni kontrolując co się dzieje i minimalnie korygując swoje warianty w porównaniu do motorniczych.

I tak po pewnym czasie wysforowała się następująca czołówka (która biegła razem całkiem sporą część trasy):

ekstraklasa – Michał Olejnik

I liga z ekstraklasowymi aspiracjami – Mikołaj Dutkowski, Radosław Piotrowski

I liga – Piotr „Pasza” Paszyński, Michał Kalata

II liga – Karol Galicz, Michał Garbacik i Mateusz Podsiadły (choć w tym wypadku raczej angielska Football (Orienteering) League Two :D)

W pewnym momencie kolejność wyglądała nawet tak:

Tak nie mogłem się powstrzymać, by wrzucić tego screena :D

Biegnąc na piętnastkę można było już wyraźnie zobaczyć dwie podgrupy:

Na węzłowym wszyscy moi kompani poszli w prawo; Radzio i Olej byli już wyraźnie (niecałą minutkę) z przodu. Wchodząc jednak spokojnie na punkt, złapałem przyszłego srebrnego medalistę i za nim zrobiłem całego motylka. W pewnym momencie przyszła do głowy nawet taka myśl:

„A co jak mi się uda, to co dwa lata temu?” 

od razu jednak: 

„Spokojnie niewiele ponad 1/3 za nami, wszyscy wciąż są w grze.” 

Prawda jest jednak taka, że było to bolesne oszukiwanie swojej głowy. Wcale nie biegłem na luzie (domyślam się, że średnie HR z pierwszej godziny biegu może oscylować powyżej 185 uderzeń. O tym, że zaczyna być ciężko zacząłem się przekonywać, biegnąc na 23 punkt. Radzio przyspieszył, a mi najzwyczajniej w świecie zaczynało brakować paliwa.

Po pierwszej kąpieli w bagnie straciłem kontakt z czołówką,

później jeszcze chwilowy (dość długi) zawias (około 1’20’’ błędu) i mogłem rozpocząć drugi bieg, zupełnie odrębny od pierwszego. Pierwszy się już zakończył, na więcej nie było mnie stać, jak można było przewidzieć - na więcej nie byłem przygotowany. "Z gówna bata nie ukręcisz", bieganie na pewnym poziomie to jednak nieubłagana matematyka. Jakkolwiek była to fajna przygoda i będzie co wspominać. Był to również cenny pakiet doświadczenia do #roadtojeszczeniewiemgdzie.

W dalszej części zacząłem opadać z sił i niestety pojawiły się błędy (1’20’’ na PK27, 15’’ na PK31, 1’30’’ na PK32, 15’’ na PK33, 30’’ na PK34, 15’’ na PK 36, 20’’ na PK39 i 15’’ na PK46). Łącznie na całej ultralongowej trasie uzbierało się około 6’20’’ myślę, że nie tak dużo, choć uniknięcie części z nich pozwoliłoby mi na zbliżenie do miejsca w TOP6, które byłoby już czymś fajnym – gratki Mateusz.

Sporo błędów zrobiłem na drugiej części trasy, zadowolony jednak mogę być z trzeciej części, gdzie słabłem wolniej niż Karol i nawigowałem lepiej niż Mateusz. Mogę powiedzieć, że pomimo ogromnego styrania, mój mózg pracował na lepszych obrotach. Fajną motywacją było spotkanie z konkurencją na węzłowym. Na tej części trasy z 4’ straty do Karola, odrobiłem 2’, by jedną znowu stracić na kolejną kąpiel w bagnie.

Bieg zakończyłem z bardzo dużą stratą na 8. miejscu. Na początku postaram się zwrócić uwagę na jego pozytywne aspekty:

- Pierwsze 60’ trasy pokazało, że da się biec z ekstraklasą i kontrolować co się dzieje.

- Ukończyłem pierwszego ultralonga w elicie.
- Dałem z siebie absolutnego maksa, po biegu prawie tydzień dochodziłem do siebie.

- Prawie cały czas biegłem; z czasem wolno, ale biegłem (podchodzenie tylko pod górki).

- Miejsce 8. jest na razie moim najwyższym miejscem na MP w M21 w biegu indywidualnym (jakkolwiek jestem świadomy tego, że przy pełnej stawce byłoby to pewnie miejsce w okolicach 15.).

- Był to też jak na razie najlepszy mój bieg na MP w M21, przegrałem mniej niż na jesiennych klasykach.

- Na całym biegu, w przeciwieństwie do Piotra, Michała czy Mateusza nie zrobiłem żadnej dużej bomby.

- Na ostatniej pętli utrzymałem koncentrację na wysokim poziomie.

1. M.Dutkowski    133:49

2. R.Piotrowski      +1:19

3. M.Olejnik           +4:25

...

6. M.Podsiadły     +21:27

7. K.Galicz          +23:26

8. M.Garbacik      +26:44

Podsumowując tegoroczny ultra long, poziom elity, w porównaniu z poprzednimi latami, był bardzo wysoki*. Cały pierwsza piątka, to naprawdę panowie, co mają w nogach. Było z kim przegrać ;)

Zwłaszcza szacun dla Radzia, po którego czasie na AMP-ach nie spodziewałem się takiego wyniku, nie da się ukryć – pokazał klasę. Pokazał rownież, że te nasze roczniki (94-96) wchodząc do elity zgarniają indywidualne medale bez najmniejszych kompleksów (rok temu Krzyś dwa, dwa lata temu Piotr cztery). Ukłony również w stronę Mikołaja Dutkowskiego, który udowodnił, że nieustępliwość popłaca i każdy w końcu dotrze do swojej Itaki. (Dla każdego mitologiczna Itaka jest czymś innym.) Z roku na rok podnosił swój poziom i myślę, że w tym roku zgarnie jakąś blachę również na biegu, gdzie będzie pełna stawka. Czapki z głów!

W zmaganiach drugiej ligi, które z takim zainteresowaniem przedstawiałem rok temu, najlepszy okazał się Mateusz Podsiadły, tuż za nim Karol, a na trzecim stopniu podium był Cyc Ron.

Pogdybajmy jeszcze trochę:

-Gdybym w tegorocznej formie {bez astmy} wystartował w roku ubiegłym to prawdopodobnie walczyłbym o TOP2.

-Gdybym w formie z zeszłego roku, gdzie biegałem 6’ szybciej na półmaratonie i zrobiłem zdecydowanie więcej kilometrów po lesie** {bez astmy}, pobiegł w tym roku, w ocenie trenera Włodka walczyłby z Paszą i Kalatą o TOP4.

-Gdybym nie biegł pierwszych 60’ z topem to może czas na mecie byłby troszeczkę lepszy, ale ileż frajdy byłoby zabrane…

Gdybać każdy jednak może czas na nowe cele, nowe przygody… ; ) Na razie odpłukać kwiecień przebiegł o niebo lepiej niż rok temu, więc jest szansa że lipcowa forma na start przygotowań pod jesień będzie wyższa niż rok temu. fajnie byłoby powalczyć jeszcze w tym roku o TOP10, nie da się ukryć, że w tym roku elita jest bardzo wyrównana i poza ekstraklasą sporo jest zawodników I-ligowych. (Wciąż marzy mi się awans do tej ligi :D) Na pewno powstaną jeszcze jakieś cele biegowe, poza orienteeringowe. Na razie celem w samym sobie jest każdy trening i każde podwórkowe zawody. Chcę czerpać z nich jak najwięcej radochy, w miarę możliwości, oddychając pełną piersią. A co będzie później? Zobaczymy, enjoy it!

No i na koniec foteczka, z pozdrowieniami dla kochanej Polusii i kochanego Kubusia. Tak nowoczesne dzieci spędzają wigilię świąt Bożego Narodzenia ;)

Ahoj, (a kto nie przeczytał do końca ten hoj)!

*Jak na złość, w tym roku nikt nie zszedł z trasy :D

**Tego w tegorocznym przygotowaniu, moim zdaniem zdecydowanie brakło.